BÓG – CZŁOWIEK – PRZYRODA. REFLEKSJE JANUSZA STANISŁAWA PASIERBA

Piotr Koprowski

Abstrakt


W artykule przedstawiono refleksje i spostrzeżenia współczesnego polskiego teologa, historyka sztuki i poety Janusza Stanisława Pasierba (1929–1993) na temat relacji Bóg – człowiek – natura. W europejskim kręgu cywilizacyjnym relacja człowiek – przyroda kształtowała się pod wpływem antropocentrycznego paradygmatu. Pod wpływem tego ostatniego jednostka ludzka rozluźniała więzy ze środowiskiem przyrodniczym, którego była organiczną cząstką. Wyobcowujący
się ze swego naturalnego środowiska człowiek stawał wobec niego na pozycji eksploratora. Zapominał o tym, że degradacja przyrody jest w jakimś sensie także jego degradacją. Pasierb prezentuje człowieka zarówno w wymiarze stworzenia całkowicie należącego do świata, w którym funkcjonuje, jak i bytu wyraźnie go przekraczającego, zwłaszcza w jego wymiarze duchowym. Jest to następstwem specjalnej interwencji Boga w jego ukonstytuowanie, jak też możliwości zawartych w samej jednostce ludzkiej, które od zawsze samodzielnie rozwija.

Pełny tekst:

Bez nazwy